.

خدایا : به من زیستنی عطا کن که در لحظة مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم ، بگذار تا آنرا من خود انتخاب کنم اما آنچنان که تو دوست می داری . . .

خدایا : چگونه زیستن را تو به من بیاموز ، چگونه مردن را خود خواهم دانست . . .

خدایا : مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان ، اضطرابهای بزرگ ، غمهای ارجمند و حیرتهای عظیم را به روحم عطا کن و لذت ها را به بندگان حقیرت بخش و دردهای عزیز بر جانم ریز . . .

خدایا : در برابر هر آنچه انسان ماندن را به تباهی می کشاند ، مرا با نداشتن و نخواستن روئین تن کن . . .

خدایا : آتش مقدس شک را آنچنان در من بیفروز تا همة یقین هایی را که در من نقش کرده اند ، بسوزد و آنگاه از پس تودة این خاکستر ، لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی ، شسته از هر غبار ، طلوع کند . . .

خدایا : در تمامی عمرم به ابتذال لحظه ای گرفتارم مکن که به موجوداتی برخورم که در تمامی عمر ، لحظه ای را در ترجیح عظمت ، عصیان و رنج بر خوشبختی ، آرامش و لذت اندکی تردید کرده اند . . .

خدایا : رحمتی کن تا ایمان ، نام و نان برایم نیاورد ، قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم ، تا از آنهایی باشم که پول دنیا را می گیرند و برای دین کار می کنند ، نه آنها که پول دین را می گیرند و برای دنیا کار می کنند . . .

خدایا : تو را همچون فرزند بزرگ حسین بن علی ، سپاس می گزارم که دشمنان مرا از میان احمق ها برگزینی ، که چند دشمن ابله نعمتی است که خداوند تنها به بندگان خاصش عطا می کند . . .

خدایا : این کلام مقدس را که به “ رسو “ الهام کرده ای هرگز از یاد من مبر که : من دشمن تو و عقاید تو هستم ، اما حاضرم جانم را برای آزادی تو و عقاید تو فدا کنم . . .

خدایا : به من تقوای ستیز بیاموز تا در انبوه مسئولیت نلغزم و از تقوای پرهیز مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم . . .

خدایا : مگذار که ایمانم به اسلام و عشقم به خاندان پیامبر ، مرا با کسبة دین ، با حملة تعصب و عملة ارتجاع هم آواز کند .

 که : دینم در پس وجهة دینی ام دفن شود .

که : عوامزدگی ، مرا مقلد تقلید کنندگانم سازد .

 که : آنچه را حق می دانم به خاطر اینکه بد می دانند کتمان کنم . . .